De visser trok aan een stuk draad en haalde een vreemd gevormd voorwerp uit de modder. Toen hij het vuil eraf spoelde en eindelijk zag wat het was, stond hij met open mond van verbazing. 😱😨
Zoals bijna elke zaterdag arriveerde de visser vroeg in de ochtend aan de kust. De lucht was inmiddels opgeklaard, maar de gevolgen van de storm van de vorige dag waren nog overal zichtbaar. Tijdens de nacht had een flinke regenbui het gebied geteisterd, terwijl harde wind de golven recht naar het strand had geduwd. Overal lag aangespoeld afval: stukken hout, zeewier, plastic flessen en verroeste metalen voorwerpen.
Langzaam liep hij over de natte kleigrond in zijn rubberlaarzen, op zoek naar een rustige plek om zijn hengel uit te gooien. Hij hield ervan om in stilte te vissen en koos daarom altijd een afgelegen stukje kust, ver weg van andere mensen.
Plotseling viel zijn oog op iets ongewoons.
Uit de dikke modder stak een dun metalen draadje omhoog.
Eerst wilde hij er gewoon voorbijlopen. Na een storm liggen er wel vaker allerlei vreemde dingen op het strand. Toch trok dit draadje zijn aandacht. Het stond bijna rechtop, alsof het ergens stevig aan vastzat.
Nieuwsgierig stapte hij dichterbij, hurkte neer en trok voorzichtig aan het draadje.
Niets.
Hij pakte het met beide handen vast en zette meer kracht. De modder rondom begon te bewegen, maar het voorwerp zelf bleef muurvast zitten.
“Wat zou daaronder zitten?” mompelde hij terwijl hij zijn voeten steviger in de zachte grond plantte.
Hij trok opnieuw. Eerst voorzichtig, daarna steeds harder. Het leek alsof de modder het voorwerp terug naar beneden zoog en niet wilde loslaten. Zelfs door zijn handschoenen voelde hij het draad in zijn handen snijden. Meer dan eens dacht hij eraan om op te geven, maar zijn nieuwsgierigheid was inmiddels te groot geworden.
Hij bewoog het draad heen en weer, gaf korte rukken en stopte af en toe om op adem te komen.
Toen klonk er eindelijk een doffe zuigende plop.
Iets zwaars begon langzaam uit de modder omhoog te komen.
Met een laatste krachtige ruk kreeg hij het los. Nog net wist hij te voorkomen dat het opnieuw in de drassige massa viel.
Het voorwerp had een merkwaardige vorm.
Een dikke laag modder bedekte het volledig, waardoor onmogelijk te zien was wat het precies was. Sommige delen waren rond, andere hoekig. Die onduidelijke vorm bracht meteen allerlei verontrustende gedachten bij hem op.
Een koude rilling liep over zijn rug.
“Laat het alsjeblieft niet zijn wat ik denk…” schoot er door zijn hoofd.
Hij besloot het direct naar het water te brengen.
Voorzichtig liep hij naar de branding en begon de modder weg te spoelen. De golven spoelden over het voorwerp heen terwijl hij met zijn handen de kleverige laag verwijderde. Langzaam kwamen de contouren tevoorschijn en probeerde hij te begrijpen wat hij uit de grond had gehaald.
En op het moment dat de visser eindelijk besefte wat het werkelijk was, verstijfde hij van pure verbazing. 😱😲
Eerst kwam een glad oppervlak tevoorschijn.
Daarna werd de contour van een neus zichtbaar.
Vervolgens verschenen de lippen.
De man verstijfde.
Nog wat modder gleed van het oppervlak af, en langzaam keek vanuit het water een bekend gezicht met stenen krullen hem aan.
Hij schoot overeind en staarde ongelovig naar zijn vondst.
Het was het hoofd van een standbeeld van Alexander Pushkin.
Enkele seconden bleef hij sprakeloos staan.
Nog geen minuut eerder was hij ervan overtuigd geweest dat hij iets verontrustends uit de modder had getrokken. Zelfs het idee om de politie te bellen was al door zijn hoofd gegaan.
Nu leek de hele situatie ineens bijna komisch.
Waarschijnlijk had iemand jaren geleden een oud standbeeld weggegooid, waarna het in zee was beland. De storm van de afgelopen nacht had het vervolgens weer naar de kust teruggebracht — alsof de beroemde schrijver na al die tijd onverwacht was teruggekeerd uit de golven.
