Elke nacht bracht de jonge koning een andere vrouw naar zijn vertrekken, maar geen van hen beleefde ooit de ochtend. Om zijn woede niet uit te lokken, moest elke adellijke familie hem een dochter sturen. 😱
Dat ging zo door, tot op een dag de buitenechtelijke dochter van een naburige heerser zijn kamers binnenstapte. De volgende ochtend werd het hele paleis door angst verlamd toen iedereen ontdekte wat er die nacht was gebeurd. 😮
De jonge koning Adrian droeg een afschuwelijk geheim met zich mee, waar in het hele koninkrijk alleen fluisterend over werd gesproken. Elke avond werd er een nieuwe jonge vrouw naar zijn vertrekken gebracht, en elke ochtend droegen de bedienden haar lichaam, bedekt met een wit laken, naar buiten. Niemand wist wat er achter die gesloten deuren gebeurde, want wie na zonsondergang de koninklijke slaapkamer binnenging, kon nooit meer vertellen wat hij had gezien.
Het volk leefde in voortdurende angst. Om de woede van de heerser te vermijden, moest elke adellijke familie een van haar dochters afstaan. Sommigen probeerden te vluchten, anderen verborgen hun dochters in kloosters, maar de soldaten van de koning vonden hen allemaal. Wie het bevel weigerde, verloor zijn bezittingen en zag de mannen van de familie in de gevangenis verdwijnen.
Het vreemdste was dat er nooit wonden op de lichamen werden gevonden. De jonge vrouwen leken eenvoudigweg in slaap te vallen en nooit meer wakker te worden. De koninklijke artsen stonden voor een raadsel, terwijl Adrian slechts kil antwoordde:
“Het was gewoon hun lot.”
Jaren later was het de beurt aan het naburige koninkrijk. De oude heerser zweeg lange tijd, voordat hij onverwacht beval dat een jonge vrouw naar hem moest worden gebracht, van wie bijna niemand aan het hof wist dat zij bestond.
Zij was zijn buitenechtelijke dochter, Elisa.
Ze was ver van het paleis opgegroeid, had een uitstekende opleiding genoten en wist veel over kruiden, vergiften en geneesmiddelen. Jarenlang had ze een oude genezer geholpen in een klein dorp.
Haar vader keek haar aan met schuld in zijn ogen.
“Ik kan niet weigeren. Als ik dat doe, zullen duizenden mensen sterven.”
Elisa knikte rustig.
“Maak je geen zorgen. Ik zal alles doen om terug te komen.”
Die avond werd ze naar de weelderige koninklijke vertrekken begeleid. De koning zat op een enorm bed en keek haar aan met een onaangename glimlach.
“Mijn gasten huilen meestal,” zei hij spottend.
“En weten uw gasten meestal wat hen te wachten staat?” vroeg Elisa kalm.
De koning lachte.
“Moedig. Dat bevalt me.”
De bedienden sloten de zware deuren achter hen en lieten hen alleen. Toen zij de volgende ochtend opnieuw naar binnen gingen, wachtte hen een afschuwelijk tafereel. 😨😧
Elisa liet haar blik langzaam door de kamer glijden. Al snel merkte ze een zoetige, ongewone geur op die uit de grote vuurpotten naast het bed kwam. Zonder geluid te maken liep ze dichterbij en zag ze dat er onbekende kruiden in smeulden.
“Hebt u het niet te warm?” vroeg ze.
“Ik ben eraan gewend geraakt,” antwoordde Adrian onverschillig.
Op dat moment begreep Elisa alles. De oude genezer had haar ooit verteld over een zeldzame plant waarvan de rook bijna niet opviel. Wie die damp lange tijd in een afgesloten ruimte inademde, kreeg een hart dat tijdens de slaap langzaam stilviel. Iemand die gewend was aan kleine hoeveelheden merkte het gevaar misschien niet meteen, maar voor anderen was de rook dodelijk.
Toen de koning even de andere kant opkeek, zette Elisa geruisloos een klein raam open. Daarna haalde ze uit haar mouw een klein zakje met gedroogde munt en alsem. Die kruiden konden de werking van de giftige damp verzwakken.
Enkele minuten later trok alle kleur uit Adrians gezicht weg.
“Wat… wat gebeurt er met mij?”
Hij wilde overeind komen, maar zijn benen bezweken onder hem.
“U ademt al veel te lang uw eigen vergif in,” zei Elisa zacht. “Alleen stierf er tot nu toe altijd iemand anders vóór u.”
De koning keek verstijfd naar de vuurpotten.
“Dat kan niet…”
“Toch wel. Degene die u dit heeft geleerd, heeft verzwegen dat het gif uiteindelijk ook de eigenaar van deze kamer langzaam doodt.”
Elisa deed die nacht geen oog dicht. Ze bleef waken tot het vuur volledig was gedoofd en zorgde ervoor dat de ramen open bleven staan.
Toen de deuren de volgende ochtend werden geopend, verstarde het hele paleis van schrik.
De koning lag levend op het bed, maar zijn ademhaling was zwak en oppervlakkig. Naast hem zat Elisa rustig in een oud boek te lezen.
De kapitein van de wacht kon zijn ogen niet geloven.
“Hoe… hoe hebt u dit overleefd?”
Zonder iets te zeggen wees Elisa naar de uitgebrande vuurpotten.
De koninklijke artsen onderzochten onmiddellijk de as en vonden resten van uiterst giftige planten. Na een lang onderzoek kwam de waarheid aan het licht: jaren eerder had de hofalchemist de jonge Adrian overtuigd dat de rook hem zou beschermen tegen moordaanslagen en hem dieper zou laten slapen. In werkelijkheid had hij jarenlang een dodelijk mengsel in het paleis laten branden, waardoor de jonge vrouwen stierven en de koning zelf langzaam werd vergiftigd.
Nog diezelfde avond werd de alchemist gevangengenomen. Hij bekende dat hij de koninklijke dynastie wilde vernietigen op een manier die niemand ooit zou doorzien.
Adrian zweeg lange tijd. Daarna verscheen hij voor het eerst in jaren zonder bewakers voor zijn volk.
“Ik ben schuldig omdat ik de waarheid veel te laat heb ingezien,” zei hij met gedempte stem. “Die last zal ik de rest van mijn leven dragen.”
Vanaf die dag werd de afschuwelijke traditie voorgoed afgeschaft. De families die hun dochters hadden verloren, kregen alle bezittingen van de alchemist én stukken land die aan de kroon toebehoorden.
