In de bus besloot een vrouw blijkbaar dat ze alles kon maken en legde ze haar vieze blote voet zomaar op mijn armleuning. Ik vroeg haar meerdere keren om hem weg te halen, maar ze bleef doen alsof ze sliep. Uiteindelijk moest ik haar een lesje leren dat ze nooit meer zou vergeten. 😨
Die dag was bijzonder uitputtend geweest. Mijn dienst was later afgelopen dan normaal en ik voelde me alsof ik al dagen niet had geslapen. Het enige wat ik wilde, was rustig naar huis gaan, achteroverleunen en minstens een halfuur nergens aan hoeven denken.
De bus zat bijna helemaal vol. Mensen gingen na hun werk naar huis: sommigen keken op hun telefoon, anderen dommelden weg en weer anderen staarden zwijgend uit het raam. Ik ging aan het gangpad zitten en hield de tas met boodschappen die ik onderweg had gedaan stevig vast.
De eerste minuten was alles rustig. Toen voelde ik ineens iets tegen mijn elleboog tikken.
Ik keek opzij en zag een voet.
Eerst begreep ik niet eens wat er gebeurde. De vrouw achter mij had haar been naar voren gestrekt en haar voet recht op mijn armleuning gelegd. Ze droeg geen schoenen en haar voet zag eruit alsof ze de hele dag door stoffige straten had gelopen.
Ik draaide me voorzichtig om. De vrouw zat met gesloten ogen en deed alsof ze diep in slaap was.
Ik dacht nog dat ze haar been misschien per ongeluk had uitgestrekt terwijl ze sliep. Daarom zei ik rustig:
— Pardon, uw voet ligt op mijn armleuning.
Er kwam geen reactie. Ik herhaalde het iets harder. De vrouw opende één oog een klein beetje, keek me aan en sloot het meteen weer.
Ze verplaatste haar voet geen centimeter. De geur werd steeds sterker. Mensen in de buurt begonnen hun neus op te trekken en wisselden veelbetekenende blikken uit. Het werd steeds onaangenamer om daar te zitten.
Een paar minuten later draaide ik me opnieuw om.
— Wilt u alstublieft uw voet weghalen?
Dit keer zuchtte de vrouw diep, alsof ík degene was die haar rust verstoorde.
— Ik ben moe, mompelde ze geïrriteerd. — Je overleeft het wel.
Daarna sloot ze haar ogen opnieuw.
Ik wilde geen ruzie maken. De dag was al zwaar genoeg geweest. Dus bleef ik nog een paar minuten stil zitten.
Maar de vrouw leek te denken dat ze, zolang niemand haar tegenhield, alles mocht doen wat ze wilde. Na een tijdje weigerde ze niet alleen haar voet weg te halen, maar maakte ze het zichzelf zelfs nog gemakkelijker en nam ze mijn hele armleuning in beslag.
Ik keek om me heen. Verschillende passagiers volgden het tafereel al. Sommigen schudden hun hoofd, anderen glimlachten stilletjes.
Iedereen zag duidelijk wie zich hier onbeschoft gedroeg.
Toen kreeg ik een idee. Simpel, maar bijzonder effectief. Een manier om haar een lesje te leren dat ze niet snel zou vergeten. 😲
Ik haalde een fles koud water uit de tas die ik na mijn werk had meegenomen.
Ik draaide de dop eraf en nam een paar slokken.
Daarna hief ik voorzichtig de hand met de fles op en deed ik alsof de bus plotseling hard schokte terwijl hij een bocht nam.
Een paar druppels koud water kwamen zogenaamd per ongeluk precies op haar voet terecht.
De vrouw sprong bijna uit haar stoel.
Ze sperde haar ogen open en trok haar been onmiddellijk naar zich toe.
— Wat doe je?! riep ze woedend.
Ik keek haar rustig aan.
— Sorry, de bus schokte ineens.
Ze wilde net nog iets zeggen, toen een passagier aan de overkant zich ermee bemoeide:
— Gelukkig is uw voet nu eindelijk van andermans stoel af.
Meteen daarna begon iemand achter ons te lachen.
En even later deed nog iemand mee.
Binnen enkele seconden keek de helft van de passagiers in de buurt de vrouw zichtbaar afkeurend aan.
Een oudere man bij het raam schudde zijn hoofd en voegde eraan toe:
— Die jongeman heeft u drie keer netjes gevraagd om uw voet weg te halen.
De vrouw keek om zich heen en begreep dat niemand het voor haar opnam.
Ze trok snel haar schoenen weer aan, draaide zich naar het raam en zei geen woord meer.
De rest van de rit bleven haar voeten precies waar ze hoorden.
En ik kon eindelijk ontspannen en in alle rust naar buiten kijken.
Soms begrijpen mensen een eenvoudig verzoek niet.
Maar zodra ze het middelpunt van de aandacht worden in een volle bus, lijken hun goede manieren ineens vanzelf terug te komen.
